Oprogramowanie do audioprzewodników dla muzeów

Co sprawdzić w działającym wdrożeniu muzealnym

Porównaj nie tylko sposób odtwarzania przewodnika, lecz także to, jak zwiedzający dowiadują się o jego istnieniu. Przykład New Zealand Rugby Museum pokazuje płatny dostęp do przewodnika na telefonie zwiedzającego, a artykuł o Shantytown opisuje dostęp bezpłatny i słuchanie treści po angielsku. To przykłady różnych modeli dostępu, a nie prognoza sprzedaży czy liczby użytkowników dla innej placówki.

Wizytówka Kaikoura Museum w katalogu zawiera zdjęcia oznakowania audioprzewodnika oraz kodu QR umieszczonego obok eksponatu. Na podstawie tych przykładów zaplanuj, gdzie zwiedzający znajdą Twój przewodnik, a następnie przetestuj drogę od tego miejsca na własnym telefonie.

Oprogramowanie Journey Pal do audioprzewodników muzealnych w skrócie

Journey Pal łączy przewodnik dla zwiedzających i pracę muzeum nad treścią w jednej platformie działającej w przeglądarce. Muzeum może opublikować krótką trasę po najważniejszych obiektach albo przewodnik po większej części kolekcji, udostępnić wszystkie przygotowane wersje językowe przez ten sam kod QR i aktualizować treść bez wymiany wydrukowanego kodu.

Z oprogramowania korzysta już siedem muzeów i obiektów dziedzictwa w Nowej Zelandii, w tym New Zealand Rugby Museum, Bill Richardson Transport World, Lakes District Museum, Kaikoura Museum i Buried Village of Te Wairoa. Dzięki tym działającym wdrożeniom zespoły muzealne mogą obejrzeć rzeczywiste przykłady, zamiast polegać wyłącznie na prezentacji dostawcy.

• Dostęp przez kod QR na własnym telefonie zwiedzającego, bez pobierania aplikacji i zakładania konta

• Teksty interpretacyjne i nagrania w maksymalnie 35 obsługiwanych językach

• Aktualizacja treści i wersji językowych bez ponownego drukowania istniejącego kodu QR

• Bezpłatny lub płatny dostęp do przewodnika, o którym decyduje placówka

• Anonimowe dane o korzystaniu z poszczególnych punktów i wyborze języków przez zwiedzających

Co właściwie robi to oprogramowanie

W uproszczeniu system audioprzewodnika spełnia cztery zadania: przechowuje punkty trasy i przypisane do nich nagrania, wybiera wersję dla danego zwiedzającego, udostępnia mu ją i pozwala później zmienić wszystkie te elementy bez zaczynania od nowa.

Muzea często oceniają przede wszystkim trzecią z tych funkcji, bo sposób udostępnienia przewodnika jest widoczny dla zwiedzających. Czwarta decyduje o tym, czy przewodnik będzie nadal poprawny za trzy lata. Jeśli osoby znające kolekcję nie mogą go samodzielnie edytować, treść straci aktualność, gdy tylko zmieni się atrybucja dzieła albo wystawa zostanie przeniesiona.

Dwie pierwsze funkcje nabierają szczególnego znaczenia przy wielu językach. Przechowywanie ośmiu wersji czterdziestu punktów i niezawodne kierowanie japońskiego zwiedzającego do wersji japońskiej to problem zarządzania treścią, a nie samym dźwiękiem.

Funkcje, które naprawdę mają znaczenie

Większość list funkcji jest dłuższa, niż trzeba. Te elementy wpływają na działanie przewodnika w rzeczywistej sali wystawowej:

• Treść edytowana przez własny zespół, bez zwracania się do dostawcy z każdą zmianą sformułowania

• Kilka języków dla każdego punktu, z automatycznym kierowaniem zwiedzających do właściwej wersji

• Dostęp na własnym telefonie zwiedzającego, który i tak ma go przy sobie

• Dodawanie i usuwanie punktów bez ponownego drukowania lub wydawania czegokolwiek

• Dane pokazujące, które punkty i języki zwiedzający rzeczywiście wybierają

• Możliwość wyboru dostępu bezpłatnego lub płatnego i późniejszej zmiany tej decyzji

• Transkrypcje obok nagrań dla osób, które nie mogą korzystać z dźwięku, oraz dla wyszukiwarek

Sposób udostępniania decyduje o niemal wszystkich kosztach

Dwa systemy o identycznych funkcjach mogą bardzo różnić się kosztami utrzymania. Prawie zawsze powodem jest sprzęt.

System oparty na urządzeniach wymaga ich zakupu, ładowania, czyszczenia i napraw. Trzeba też liczyć się ze stratami oraz czasem pracy personelu przy wydawaniu i odbieraniu urządzeń. Ta ostatnia czynność stale obciąża recepcję, a w dniach największego ruchu liczba posiadanych urządzeń wyznacza górną granicę dostępności przewodnika.

System działający na własnych telefonach zwiedzających całkowicie usuwa tę pozycję kosztową. Pozostają przede wszystkim koszty przygotowania treści, w większości jednorazowe, oraz oznakowania, którego koszt wynosi kilka dolarów za tabliczkę. Dlatego małe muzeum może dziś prowadzić wielojęzyczny przewodnik, na który dziesięć lat temu nie mogłoby sobie pozwolić.

Warto pytać dostawcę nie tylko o roczny koszt platformy, lecz także o koszt wprowadzania zmian oraz o koszty w dniu największego natężenia ruchu.

Pytania, które warto zadać każdemu dostawcy

Te pytania pomagają odróżnić systemy dobrze wypadające na prezentacji od tych, które sprawdzają się również po trzech latach:

• Kto edytuje treść po uruchomieniu: nasz zespół czy dostawca? Ile kosztuje zmiana?

• Co się stanie, gdy dodamy dziewiąty język: będzie potrzebna nowa umowa czy tylko nowa treść?

• Jaką wersję otrzyma zwiedzający, którego telefon jest ustawiony na język, w którym niczego nie opublikowaliśmy?

• Co pozostanie naszą własnością, jeśli odejdziemy, i czy możemy wyeksportować nagrania oraz scenariusze?

• Jak przewodnik działa przy słabym połączeniu w kamiennym budynku?

• Czy zobaczymy dane o korzystaniu z poszczególnych punktów, czy tylko wartości zbiorcze?

Co sprawdza się w małym muzeum

Systemy projektowane dla instytucji o zasięgu krajowym często nie służą dobrze małym i średnim muzeom, bo zakładają posiadanie osobnego zespołu cyfrowego i rozbudowany proces zakupowy. Mniejsza placówka ma inne potrzeby: brak urządzeń do obsługi, brak konieczności zatrudniania specjalisty, treść, którą kustosz może edytować między innymi obowiązkami, oraz możliwość rozpoczęcia od dziesięciu punktów zamiast od całej kolekcji.

Warto też uczciwie ocenić, czego mała placówka nie potrzebuje. Lokalizacja wewnątrz budynku, rzeczywistość rozszerzona i rozbudowane, rozgałęzione narracje robią wrażenie podczas prezentacji, lecz rzadko sprawdzają się w codziennej pracy dwuosobowego zespołu. Dokładny, wielojęzyczny i łatwy do aktualizacji przewodnik da lepsze efekty niż system z większą liczbą funkcji, na którego utrzymanie nikt nie ma czasu.

Jak ocenić oprogramowanie przed podjęciem decyzji

Przetestuj tę samą drogę, którą przejdzie zwiedzający w muzeum. Otwórz przewodnik na zwykłym telefonie, używając danych komórkowych, zmień język, odtwórz nagranie przy jednym z punktów, przeczytaj jego transkrypcję i przejdź do następnego obiektu. Następnie poproś pracownika, który nie brał udziału we wdrożeniu, o drobną zmianę w treści. Te dwa testy pokażą więcej niż prezentacja panelu zarządzania.

Liczą się też dowody przedstawione przez dostawcę. Szukaj muzeów klientów wymienionych z nazwy, publicznie dostępnych przykładów dla zwiedzających, zdjęć instalacji oraz jasnej informacji o tym, nad czym zespół muzeum zachowuje kontrolę po uruchomieniu. Journey Pal publikuje katalog placówek i działające demo dla zwiedzających, więc można to sprawdzić jeszcze przed rozmową handlową.